در باغ - 2
خورشید آرام به پشت دیوار باغ Ù…ÛŒ رÙت Ùˆ سایه بلند درختان کوتاه Ùˆ بلند باغ آنقدر بر زمین پهن شد Ú©Ù‡ دیگر درازای باغ گنجایش آن سایه های بلند را نداشت. پیرمردی عصا زنان درگاه ورودی باغ را پشت سر گذاشت Ùˆ با سلامی بی جواب از کنار اتاقک چسبیده به قهوه خانه گذشت Ùˆ در وسط باغ آهی کشید، چنان Ú©Ù‡ از سوز آهش عصای رنگ Ùˆ رو رÙته در دست راستش چند سانتی در شنهای ک٠باغ Ùرو رÙت. آرام به سوی نشیمن لمیده به زیر درخت سیب گام برداشت Ùˆ بعد از رهاندن پاهایش از Ú©Ùشهای سنگین Ùˆ گرد گرÙته اش به روی تخت نشست.زمانی نگذشت Ú©Ù‡ ساقی از در اتاقک بیرون آمد Ùˆ با سلامی خسته Ùˆ با صدایی آرام از پیرمرد پرسید: آقا Ú†ÛŒ بدم خدمتتون؟ پیرمرد نگاهی به برگ درختان سیب بالای سرش کرد Ùˆ انگار Ú©Ù‡ سیبهای باقی مانده به درخت را Ù…ÛŒ شمرد Ú¯Ùت: چای! چنان غرق شمردن سیبهای درخت بود Ú©Ù‡ رÙتن ساقی را ندید.
اندی گذشت و ساقی با سینی چای در کنار پیرمرد نشست.
ساقی: کمرنگ بریزم یا پر رنگ؟
پیرمرد: از عمر زیاد نمانده است، پر رنگ!
ساقی: مگر میانسالی را چشیده اید Ú©Ù‡ از عمر رÙته Ù…ÛŒ گویید؟
پیرمرد: از عمر رÙته Ù†Ú¯Ùتم. از عمر مانده Ú¯Ùتم!
ساقی: عمر مانده؟! مگر می دانید چقدر مانده؟
پیرمرد: Øتما کمتر از عمر رÙته!
ساقی: چقدر از عمرتان رÙته؟
پیرمرد: آنقدر Ú©Ù‡ از خردسالی چیزی جز مهربانی پدر Ùˆ دلواپسی مادرم هیچ به یاد ندارم. آنقدر Ú©Ù‡ نوجوانی را نچشیده Ùˆ جوانی را ننوشیده، گرÙتار عقل گشتم Ùˆ عشق را Ùراموش کردم. سالهایی نه چندان زیاد گذشت! آنقدر عاقل گشتم Ú©Ù‡ این بار غرق عشق شدم. با عشق زیر باران رÙتم. تپه های برÙÛŒ را درنوردیدم. بمانند ساربانی جاده ها Ùˆ شهرها را پشت سر گذاشتم Ùˆ Ú†Ù‡ شبها Ú©Ù‡ ثانیه ها را شمردم تا طلوع صبØ! Ùˆ گذشت این روزها همانند آن روزهای غریبی، آن شبهای تنهایی، آن Ù„Øظات سرد Ùˆ یخ زده Ú©Ù‡ از کودکی با من بودند Ùˆ نوجوانی Ùˆ جوانی مرا با خود برپشت کشیدند Ùˆ میانسالی را با آنها گذراندم Ùˆ اکنون Ù„Øظه ای نمیگذارند، تنهایی را Øس کنم.
ساقی: آخر چه شد؟
پیرمرد در Øالی Ú©Ù‡ چای اش را به آرامی می‌نوشید، نگاهش را بر سیبهای باقیمانده درخت دوخت.
ساقی: چای را بدون قند می‌نوشید؟!
ناگاه صدای آواز Øزینی از انتهای قهوه خانه در باغ پیچید. نگاه پیرمرد در سیبهای باقیمانده عمیق تر گشت.
اي آشنای ديــــــــروز، امروز همچــــــــو دشمن
رÙتـــــی به راه دشـــــــــت Ùˆ رودی مرا به دامن
روزي Ú©Ù‡ Ú¯Ùتـــــه بودي از عشــــــق Ùˆ از خدايت
هرگز نرÙـــــت زان روز عطر خوش تــــــــــو از تن
جان شــــد چو مست رويت، آغوش را گشودم
چشمــــان خمار کردي، Ø®Ùتی به سينــــه من
چشمت Ú†Ùˆ مست ديدم، زلÙت به دست ديدم
تا از چَــــه٠لـــــــــــب تو، آبي Ú©Ùشـــــــــم ز روزن
اما نبـــــــود آن لــــــــــب، جز ذکر ØÙ‚ ØÙ‚ Ùˆ راز
دندان به لب گرÙتــــــــم، اين جــــان نماند ايمن
برخاستی ز پيشم، مســــــــــــت Ùˆ خراب رÙتی
با شب Ú†Ùˆ آمدی تو، رÙتــــــــــی Ú†Ùˆ ماه روشن
ساغر شکست و ساقـــــــــــــی از ما دریغ دارد
آن مـــــــی Øوالتم کرد با شاهــــــــدان گلشن
وقـــت غــــــــروب هر روز، در ره نشسته ام من
تا باز آيی امـــــــــروز، رويــــــــــــم به ره ميÙÚ©Ù†
ادامه دارد ....
1396/02/10
قبلی
تعداد بازدید:2439
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.