کیش
ای دوست خوانده خود را در کیش دشـمنانیبا دوســــتان چنینی! با دشـــــمنان چنانی؟!
Ú¯Ùتی رســـیده گاه٠رÙتن ز خـــــــــــــانه دل
در را نرÙـــــــــته بیرون، از پنجـــــــــره عیانی
منزل گزیــده ام من اندر جهیم عشـــــــــقت
دل دارمت گلســــــــــتان چون ساکن جنانی
زاندم که از لب خود جان دادی ام به مستی
هر دم در انتـــظارم تا جان ز من ســــــتانی
تا جان به لب رســـــــــــیدم از باده وجـودت
ساغر ز لب گرÙتی از پیــــــــش من رمـانی
بر جان خســـــته من نیمه شبان چو گرگی
چون جان من ســـــــتاندی آنگه مرا شبانی
از مغز استخوان است درد سخن که دیدی
درمــــــانده ام به دردی درمـــــان آن ندانی
از بس مرا نـدیـدی شــک در وجــــود کردم
کشــــــــــــتن مرا توانی، منکر نمی توانی
من غرق چشــم مستت شعری ترا سرایم
آنگه به شوخ چشمی وزن و عروض خوانی!
1398/05/01
كلمات كليدی: شمس تبریزی - سیمین بهبهانی - وقت رÙتن - خداØاÙظی تلخ
قبلی
تعداد بازدید:4598
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.