باز هم از امید ناشناس
باز هم امید ناشناس، میهمان گرانقدر اتاق من ابیاتی سرود Ùˆ صاØبخانه Ùˆ میهمانان را به خواندن آن میهمان کرد. زیبا می‌سراید، زیبا Ùˆ دلنشین، دلنشین Ùˆ آهنگین. گویا ز دست ساقی خمخانه معرÙت جرعه‌ای نوشیده Ùˆ رقص کنان در بازار می‌سراید.ای یگانه مظهر مهر Ùˆ ÙˆÙا
نازنین قربانی تیغ جÙا
روزهایم بی‌تÙاوت می‌گذشت
چون هجوم بادها در ذهن دشت
عشق ما را از Ùراموشی گرÙت
ننگ Ùˆ Ù†Ùرین رنگ خاموشی گرÙت
از تو شیداییم پر اندیشه شد
کوه Ùریادم سراسر ریشه شد
با همه خواندم من این غم را سرود
کآخر و انجام کار من چه بود
"شهرزاد" قصه گوی شب شدم
هرزه گرد کوچه‌های تب شدم
شعر در چشم ترم ره می گشود
شعر نه! اندوه تو نام تو بود
روزهای بی تو بودن سرد بود
درد بود و درد بود و درد بود
یاد باد آن Ù„Øظه‌های بارور
شوق ماندن در کنار یکدگر
آنک آنک بین ما دیوارها
گشته Øایل مانده بر دل بارها
دیگر این من نیست این من نیست من
آتشی اÙتاده بین ما Ùˆ من
بی تو من شوق نمازم نیست نیست
با خدا راز و نیازم نیست نیست
ای صداهای صداها را صدا
ای تو اوج هر نیایش هر دعا
ای که در من نغمه‌ها انگیختی
در سرم شور خدایی ریختی
دستهایت مظهر سازندگیست
چشمهایت بازتاب زندگیست
مطلع نامت شکوه Ø¢Ùتاب
سایبان دست تو پرچین خواب
اینک اینک گریه‌ام برداشت دوست
این صدای گریه این آواز اوست
آرزوها از تو انجامی گرÙت
سیل اشک دیده Ùرجامی گرÙت
بی تو در این Ù„Øظه‌های تلخ Ùˆ سرد
در درون خویش می‌پیچم ز درد
بر تو می‌آویزم این تنهاییم
این همه اندوه بی Ùردایی ام
دیگر از بی همزبانی خسته‌ام
وا رهان این بالهای بسته‌ام
1395/04/25
قبلی
تعداد بازدید:2409
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.