امید ناشناس
میهمانی عزیز از میهمانان اتاق من به نام امید Ú©Ù‡ دقیقا نمیشناسمش این شعر زیبا را چندی پیش برایم Ùرستاد Ú©Ù‡ آنرا تقدیم به همه میهمانان اتاق من Ù…ÛŒ کنم. بیصبرانه منتظر شنیدن قطعات زیبای دیگر از طر٠ایشان Ùˆ دیگر میهمانان اتاق من هستم.روزها Ù…ÛŒ گذرد همدم من
خواب تیره غم من اÙیون است.
خودمانیم در این خون باران
رگ هشیاری من بی خون است
زن زیبا و قشنگ لب رود
شبØÛŒ بیش نبود
با توام ای Ø´Ø¨Ø Ø¢ØªØ´ Ùˆ دود
سست پایی تو قلبم آلود
دیرگاهیست که این خاک غریب
مملو از همهمه Ø§Ø±ÙˆØ§Ø Ø§Ø³Øª
بخداوند قسم
غم نابودی تو
سخن دوری و مهجوری تو جانکاه است
خاطرم هست که یک روز سپید
سوی من آمدی از شهر جÙا شهر پلید
Ú¯Ùتمت جان "امید"
-با صدایی Ú©Ù‡ از Ùرط ÙˆÙا Ù…ÛŒ لرزید-
به سÙر پایان ده راه تو بیراه است
خشم بر روی تو آورد نقاب
بانگ بر من زدی از روی عتاب
دور شو ای سخن صخره و سنگ
جغد شوم ای Ù†Ùس بد آهنگ
گوش من از سخن یاوه پراست
راه من راه که نه راه بر است....
ولی اÙسوس کنون
از میان این همه راه نما
چه کسی راست نوا
که بداند کدامین راه است.
1395/04/09
قبلی
تعداد بازدید:2167
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.