رندان راه - کلام دوازدهم: راز
آن دم که می رممتو میکشی مرا
آن دم که آمدم
تو می رمانیم
این آخرین دم است!
گر تو نخوانیم
من می روم کجا؟!
هرجا تو رانیم.
خواستم خلاصه کنم،
هر آنچه دیدنی Ùˆ شنیدنی Ùˆ Ùهمیدنی است
چون نگریستم به جبر Ùˆ Øساب
و چون شنیدم آوا و ستایش هر ذره را
Ùهمیدم Ú©Ù‡ نیست جز آنچه Ù…ÛŒ کشد مرا، تو را!
و هر ذره خرد یا هر توده کلان را
گاه نامیدمش با هم بودن،
گاه جاذبه،
گاه یاد Ù„Øظه ای را به خاطر آوردن،
و گاه پیوند دو کس یا دو چیز
گاه دیدمش در کران آسمانها
گاه بین یک زمین و آن آسمانها
گاه در آن هنگام Ú©Ù‡ درد را بر زانوان خود Øس کردم در کودکی
گاه در واله گری های جوانی
گاه در دلتنگی های آستانه میان سالی
نامش را عشق یاÙتم،
عشق به متنÙران
جذب دÙع کنندگان
مهربانی با نامهربانان
راÙت با ستم پیشگان
و ساده دلی با سوداگران.
1393/09/13
قبلی
تعداد بازدید:1787
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.