رندان راه - کلام یازدهم: جلوه
جویندگی را در پویندگی Ù…ÛŒ دانستمچه زود Ùهمیدم
این ÛŒØ§ÙØªÙ‡ است Ú©Ù‡ انگشت بر یابنده Ù…ÛŒ گذارد
سرگردانان عالم ساده دلانند
زندگی بر دوش
بی جنبش و جوش
می گردند و می گردند
بر دایره ای از همیشه
از بیکران تا بیکران
تا صید غزالی شوند
که خود صیاد است
صیاد را صید پنداشتم
از این رو کوشیدم
اگر می دانستم که صید منم
آرام می گشتم و می گشتم
تا صیاد بیابدم و انگشتش را بر من نگاه دارد.
1393/09/10
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.
قبلی