ای گل تازه!
ای Ú¯Ù„ تازه Ú©Ù‡ بویی ز ÙˆÙا نیست تراخبراز سرزنش خار جÙا نیست ترا
رØÙ… بر بلبل بی برگ Ùˆ نوا نیست ترا
التÙاتی به اسیران بلا نیست ترا
ما اسیر غم و اصلا غم ما نیست ترا
با اسیر غم خود رØÙ… چرا نیست ترا
Ùارغ از عاشق غمناک نمی باید بود
جان من اینهمه بی باک نمی باید بود
همچو گل چند به روی همه خندان باشی
همره غیره به گلگشت گلستان باشی
هر زمان با دگری دست و گریبان باشی
زان بیندیش که از کرده پشیمان باشی
جمع با جمع نباشند و پریشان باشی
یاد Øیرانی ما آری Ùˆ Øیران باشی
ما نباشیم Ú©Ù‡ باشد Ú©Ù‡ جÙای تو کشد
به جÙا سازد Ùˆ صد جور برای تو کشد
شب به کاشانه ی اغیارنمی باید بود
غیر را شمع شب تار نمی باید بود
همه جا با همه کس یار نمی باید بود
یار اغیار دل آزار نمی باید بود
تشنه ی خون من زار نمی باید بود
تا به این مرتبه خون خوار نمی باید بود
من اگر کشته شوم باعث بد نامی تست
موجب شهرت بی باکی و خود کامی تست
دیگری جز تو مرا اینهمه آزار نکرد
جز تو کس درنظر خلق مرا خوار نکرد
آنچه کردی تو به من هیچ ستمکار نکرد
هیچ سنگین دل بیدادگر این کار نکرد
این ستمها، دگری با من بیمار نکرد
هیچکس اینهمه آزار من زار نکرد
گر ز آزردن من هست غرض مردن من
مردم، آزار مکش از پی آزردن من
جان من سنگ دلی! دل به تو دادن غلط است
بر سر راه تو چون خاک Ùتادن غلط است
چشم امید به روی تو گشادن غلط است
روی پرگرد به راه تو نهادن غلط است
رÙتن اولی است ز Ú©ÙˆÛŒ تو ستادن غلط است
جان شیرین به تمنای تو دادن غلط است
تو نه آنی که غم عاشق زارت باشد
چون شود خاک برآن خاک گذارت باشد
مدتی هست Ú©Ù‡ Øیرانم Ùˆ تدبیری نیست
عاشق بی سر و سامانم و تدبیری نیست
از غمت سر به گریبانم و تدبیری نیست
خون دل رÙته به دامانم Ùˆ تدبیری نیست
از جÙای تو بدینسانم Ùˆ تدبیری نیست
چه توان کرد پشیمانم و تدبیری نیست
Ø´Ø±Ø Ø¯Ø±Ù…Ø§Ù†Ø¯Ú¯ÛŒ خود به Ú©Ù‡ تقریر کنم؟
عاجزم چارهء من چیست چه تدبیر کنم؟
نخل نو خیز گلستان جهان بسیار است
گل این باغ بسی سرو روان بسیار است
جان من همچو تو غارتگر جان بسیار است
ترک زرین کمر موی میان بسیار است
با لب همچو شکر، تنگ دهان بسیار است
نه که غیر از تو جوان نیست جوان بسیار است
دیگری اینهمه بیداد به عاشق نکند
قصد آزردن یاران مواÙÙ‚ نکند
مدتی شد که در آزارم و میدانی تو
به کمند تو گرÙتارم Ùˆ میدانی تو
از غم عشق تو بیمارم و میدانی تو
داغ عشق تو به جان دارم و میدانی تو
خون دل از مژه میبارم و میدانی تو
از برای تو چنین زارم و میدانی تو
از زبان تو Øدیثی نشنیدم هرگز
از تو شرمنده ÛŒ یک Øر٠نبودم هرگز
مکن آن نوع که آزرده شوم از خویت
دست بر دل نهم و پا بکشم از کویت
گوشه ای گیرم و من بعد نیایم سویت
نکنم بار دگر یاد قد دلجویت
دیده پوشم ز تماشای رخ نیکویت
سخنی گویم و شرمنده شوم از رویت
بشنو پند و مکن قصد دل آزردهء خویش
ورنه بسیار پشیمان شوی از کردهء خویش
چند ØµØ¨Ø Ø¢ÛŒÙ… واز خاک درت شام روم
از سر کوی تو خود کام به ناکام روم
صد دعا گویم و آزرده به دشنام روم
از پی ات آیم و با من نشوی رام، روم
دور دور از تو من تیره سرانجام روم
نبود زهره که همراه تو یک گام روم
کس چرا اینهمه سنگین دل و بد خو باشد
جان من این روشی نیست که نیکو باشد
از چه با من نشوی یار؟ چه می پرهیزی؟
یار شو با من بیمار! چه می پرهیزی؟
چیست مانع ز من زار؟ چه می پرهیزی؟
بگشا لعل شکربار! چه می پرهیزی؟
Øر٠زن ای بت خونخوار Ú†Ù‡ Ù…ÛŒ پرهیزی
نه Øدیثی Ú©Ù†ÛŒ اظهار Ú†Ù‡ Ù…ÛŒ پرهیزی
Ú©Ù‡ ترا Ú¯Ùت به ارباب ÙˆÙا Øر٠مزن
چین بر ابرو زن Ùˆ یک بار به ما Øر٠مزن
درد من کشته ی شمشیر بلا می داند
سوز من سوخته ÛŒ داغ جÙا Ù…ÛŒ داند
مسکنم ساکن صØرای Ùنا Ù…ÛŒ داند
همه کس Øال من بی سرو پا Ù…ÛŒ داند
پاکبازم همه کس طور مرا می داند
عاشقی همچو منت نیست خدا می داند
چارهء من کن و مگذار که بیچاره شوم
سر خود گیرم و از کوی تو آواره شوم
از سر Ú©ÙˆÛŒ تو با دیدهء تر خواهم رÙت
چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رÙت
تا نظر میکنی از پیش نظر خواهم رÙت
گر نرÙتم ز درت شام، سØر خواهم رÙت
نه Ú©Ù‡ این بار Ú†Ùˆ هر بار دگر خواهم رÙت
نیست باز آمدنم باز، اگر خواهم رÙت
از جÙای تو من زار Ú†Ùˆ رÙتم، رÙتم
لط٠کن لطÙ! Ú©Ù‡ این بار Ú†Ùˆ رÙتم، رÙتم
چند در کوی تو با خاک برابر باشم
چند پامال جÙای تو ستمگر باشم
چند پیش تو، به قدر از همه کمتر باشم
از تو چند ای بت بد کیش مکدر باشم
میروم تا به سجود بت دیگر باشم
باز اگر سجده کنم پیش تو کاÙر باشم
خود بگو کز تو کشم ناز Ùˆ تغاÙÙ„ تا Ú©ÛŒ
طاقتم نیست از این بیش تØمل تا Ú©ÛŒ
سبزه ی دامن نسرین ترا بنده شوم
ابتدای خط مشکین ترا بنده شوم
چین بر ابرو زدن و کین ترا بنده شوم
گره ابروی پر چین ترا بنده شوم
Øر٠ناگÙتن Ùˆ تمکین ترا بنده شوم
طرز Ù…Øبوبی Ùˆ آیین ترا بنده شوم
الله، الله، ز که این قاعده اندوخته ای
کیست استاد تو اینها ز که آموخته ای
اینهمه جور که من از پی هم میبینم
زود خود را به سر کوی عدم میبینم
دیگران راØت Ùˆ من اینهمه غم میبینم
همه کس خرم و من درد و الم میبینم
لط٠بسیار طمع دارم و کم میبینم
هستم آزرده و بسیار ستم میبینم
خرده بر Øر٠درشت من آزرده مگیر
Øر٠آزرده درشتانه بود، خرده مگیر
آنچنان باش که من از تو شکایت نکنم
از تو قطع طمع لط٠و عنایت نکنم
پیش مردم ز جÙای تو Øکایت نکنم
همه جا قصه ی درد تو روایت نکنم
دیگر این قصه ÛŒ بی Øدو نهایت نکنم
خویش را شهره ی هر شهر و ولایت نکنم
خوش Ú©Ù†ÛŒ خاطر ÙˆØØ´ÛŒ به نگاهی سهل است
سوی تو گوشه ی چشمی ز تو گاهی سهل است
به خاطر دارم وقتی سالها پیش، روزی Ú©Ù‡ Ú©Ù‡ دیوان ÙˆØØ´ÛŒ باÙÙ‚ÛŒ را خریدم چنان بی صبرانه هر بیت این شعر را در انتظار رسیدن به بیت بعد با ولع در راه Ù…ÛŒ خواندم Ú©Ù‡ چندین بار با عابرین برخورد کردم.
1388/01/05
قبلی
تعداد بازدید:2291
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.