پاسخشان سلام است
مولوی در دÙتر دوم مثنوی آورده است Ú©Ù‡ روزی در بیابانی Ø®Ùته ای دید Ú©Ù‡ ماری به دهانش Ù…ÛŒ رود. او را بیدار کرد Ùˆ به ضرب تازیانه به پشت اسب بست Ùˆ در این کشاکش، همچنانکه ÙØØ´ Ùˆ ناسزا میشنید، Ù„Øظه ای تازیانه از او برنگرÙت تا آنکه Øالت استÙراغ باعث شد مار از Ø´Ú©Ù… آن Ø®Ùته به درآید. Ú¯Ùتم Ø®Ùته! چون تا مار ندیده بود هنوز در خواب بود Ùˆ ناآگاه از سر این ماجرا. چون مار بدید زبان از ناسزا Ùروبست Ùˆ دست Ùˆ پای سوار را بوسه همی داد Ùˆ Ú¯Ùت:ای مبارک ساعتی Ú©Ù‡ دیدی ام
مرده بودم، جان نو بخشیدی ام
ای خداوند و شهنشاه و امیر
من Ù†Ú¯Ùتم، جهل من Ú¯Ùت! آن مگیر
سوار به Ø®Ùته تازه بیدار شده پاسخی داد Ú©Ù‡ یادآور سیره رسول اکرم سلام الله علیه است:
Ù…ÛŒ شنیدم ÙØØ´ Ùˆ خر Ù…ÛŒ راندم
رب یسر زیر لب می خواندم
هر زمان Ù…ÛŒ Ú¯Ùتم از درد درون
اهد قومی انهم لایعلمون
همچنین در سوره Ùرقان آیه 63ØŒ یکی از صÙات عبدالرØمن اینگونه نقل Ù…ÛŒ شود:
هنگامی که جاهلان او را مورد خطاب قرار می دهند پاسخشان سلام است.
در این روایت نیز مانند قصه نقل شده از مثنوی، منظور از جاهل، شخصی است Ú©Ù‡ پروای سخن ندارد Ùˆ هر چیزی Ù…ÛŒ تواند از دهانش خارج شود. در چنین Øالتی این خود شخص نیست Ú©Ù‡ Øر٠می زند بلکه این جهل اوست Ú©Ù‡ بر او سوار شده Ùˆ لجام بر دهن آدمی Ù…ÛŒ زند Ùˆ او را به هر سو Ù…ÛŒ کشاند.
1387/03/15
قبلی
تعداد بازدید:2364
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.