پشت دریاها شهری است
قایقی خواهم ساخت،خواهم انداخت به آب
دور خواهم شد از اين خاک غریب
که در آن هیچکسی نیست که در بیشه عشق
قهرمانان را بیدا کند
قایق از تور تهی
و دل از آرزوی مروارید،
همچنان خواهم راند.
نه به آبی ها دل خواهم بست
نه به دریا-پریانی که سر از آب بدر می آرند
و در آن تابش تنهایی ماهی گیران
Ù…ÛŒ Ùشانند Ùسون از سر گیسوهاشان.
همچنان خواهم راند.
همچنان خواهم خواند:
دور باید شد، دور،
مرد آن شهر اساطیر نداشت.
زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود.
هیچ آیینه تالاری، سرخوشی ها را تکرار نکرد.
چاله آبی Øتی، مشعلي را ننمود.
دور باید شد، دور
شب سرودش را خواند،
نوبت پنجره هاست.
همچنان خواهم خواند.همچنان خواهم راند.
پشت دریاها شهری است
که در آن پنجره ها رو به تجلی باز است.
بام ها جای کبوترهایی است، Ú©Ù‡ به Ùواره هوش بشری Ù…ÛŒ نگرند.
دست هر کودک ده ساله شهر، شاخه معرÙتی است.
مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند
Ú©Ù‡ به یک شعله به یک خواب لطیÙ.
خاک موسیقی اØساس ترا Ù…ÛŒ شنود
و صدای پر مرغان اساطیر می آید در باد.
پشت دریاها شهری است
Ú©Ù‡ در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سØرخیزان است.
شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند.
پشت دریاها شهری است!
قایقی باید ساخت.
1387/03/26
قبلی
تعداد بازدید:2263
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.