سوم شخص Ù…Ùرد
امان از داغ تابستان!لهیب آتشش در من،
هوای سرد و غمگینش هوای تو!
امان از داغ آن Øسی Ú©Ù‡ خواندی خواهشش اما،
من از آن آتش خواهش هنوزم سخت سوزانم.
مرا تنها رها کردی،
جدا از هر چه می پنداشتم
یا آنکه می پنداشتم داشتم، کردی!
دعایت می کنم شاید که برگردی.
برایم یک زمانی از سÙر Ú¯Ùتی.
هر آنچیزی که می باید ز شب یا روز،
زمانی Ú¯Ùتی از Ø®Ùتن، زمانی از نخÙتن تا سØر Ú¯Ùتی.
امان از داغ با هم بودن Ùˆ یادت ز من Ú¯Ùتی.
دعایت Ù…ÛŒ کنم شاید سØرگاهان سÙر کردی!
پر از اØساس یک تنهایی سنگین
یا مرا خالی ز اØساس ترا بودن، چرا کردی؟!
ترا گویم که می دانم تو بودی آن دگر را!
زمانی با یکی دلبندم Ùˆ آن دیگری دائم مساÙر را.
امان از ماندن یک عمر سوم شخص Ù…Ùرد!
جدا ماندن ز هر ما بودنت اما تماشاچی بودن دائم،
مرا عادت شده است انگار، سوم شخص Ù…Ùرد بودن Ùˆ ماندن.
پر از تنهایی سرمای سرد هر سØرگاهم،
امان از سردی سرمای دستانی که دیگر نیست!
رها ماندن به بر٠سرد بنشسته به هر برزن،
یکی رÙت است Ùˆ آن دیگر به ره ماندست!
سرم گرم است و دستم همچنان سرد است.
نماندی تو! تو رÙتی Ùˆ ز ره سرما رسید اینجا،
Ùˆ رÙتی آنقدر با هر کلامت تا Ú©Ù‡ رÙتی عاقبت تا شهر بارانی.
امان از شهر بی باران و پر دود از سیاهی ها!
بدون تو، بدون آنکه می رقصیدی از یادش به هر ساعت.
من آنم همچنان، سوم شخص Ù…Ùرد تنها.
1395/10/06
قبلی
تعداد بازدید:1807
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.