Øديث پير طريقتم
این را در پاسخ دوست ناشناسی Ù…ÛŒ نویسم Ú©Ù‡ از دوستان قدیمی Ú¯Ùت. رهروان گذران در زندگی هر کس هم رهرو اند Ùˆ هم گذران اما هر یک Øدیثی بر اندیشه انسان نقش Ù…ÛŒ بندند Ú©Ù‡ نه چون رهروان Ù…ÛŒ روند Ùˆ نه چونان گذرانند. از آنجا Ú©Ù‡ انسان است Ùˆ اندیشه، ولاغیر! اندیشه رهروان گذران Ù…ÛŒ ماند پس آنان نیز ماندگارند.بیا Ú©Ù‡ قصر امل سخت سست بنیادست
بیار باده که بنیاد عمر بر بادست
غلام همت آنم که زیر چرخ کبود
ز هر چه رنگ تعلق پذیرد آزادست
چه گویمت که به میخانه دوش مست و خراب
سروش عالم غیبم چه مژده‌ها دادست
که ای بلندنظر شاهباز سدره نشین
نشیمن تو نه این کنج Ù…Øنت آبادست
تو را ز کنگره عرش می‌زنند صÙیر
ندانمت Ú©Ù‡ در این دامگه Ú†Ù‡ اÙتادست
نصیØتی کنمت یاد گیر Ùˆ در عمل آر
Ú©Ù‡ این Øدیث ز پیر طریقتم یادست
غم جهان مخور و پند من مبر از یاد
Ú©Ù‡ این لطیÙÙ‡ عشقم ز ره روی یادست
رضا به داده بده وز جبین گره بگشای
که بر من و تو در اختیار نگشادست
مجو درستی عهد از جهان سست نهاد
که این عجوز عروس هزاردامادست
نشان عهد Ùˆ ÙˆÙا نیست در تبسم Ú¯Ù„
بنال بلبل بی دل Ú©Ù‡ جای Ùریادست
Øسد Ú†Ù‡ می‌بری ای سست نظم بر ØاÙظ
قبول خاطر و لط٠سخن خدادادست
اما اگر گمان Ù…ÛŒ برید Ú©Ù‡ اندیشه انسان Øاصل Ùرایند شیمیایی اجزاء بدن اوست، همه رهروان گذران، گذرانند. از آنسوست Ú©Ù‡ گویند آنچه نپاید، دلبستگی را نشاید.
1395/09/18
قبلی
تعداد بازدید:1523
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.