تسلیم
وقتي كه در كشاكش ميدان عشق مغلوب شدم Ùˆ اطراÙيان نامرد معشوقه‌ام را به نامردي ربودند Ùˆ Øسن Ùˆ جواني Ùˆ آزادگي Ùˆ عشق Ùˆ هنرم همه در برابر قدرت زر Ùˆ سیم تسليم شدند در خويشتن شكستم، گويي كه لاشه خشکیده‌ام را بر شانه‌های منجمدم انداخته Ùˆ به هر سو می‌کشاندم. بهارم در لگدکوب خزان، تاراج طوÙان ناكامي شده بود Ùˆ نيشخند دشمنانم، چونان خنجر زهرآلود دلم را پاره‌پاره می‌کرد. روزگار طاقت سوزي داشتم، آواره شهرها شده بودم، از ادامه تØصيل در دانشگاه طب وا‌مانده بودم Ùˆ از عشق شورآÙرینم هيچ خبري نداشتم، ازدواج كرده بود نمی‌دانستم خوشبخت است يا نه؟ تقریباً سه سال پس از اين شكست سنگين به تهران سÙر كرده بودم، روز سيزده بدر دوستان مرا براي گردش به باغي واقع در كرج بردند تا باهم انبساط خاطري شود. در Øلقه دوستان بودم اما اضطرابي جانكاه مرا می‌Ùرسود، تشويشي بنيان كن به سینه‌ام Ú†Ù†Ú¯ انداخته Ùˆ قلبم را می‌Ùشرد، از ياران Ùاصله گرÙتم، رÙتم در كنج خلوتي زير درختي، تنها نشستم Ùˆ به ياد گذشته‌های شورآÙرین تهران اشك ريختم، پر از اشتياق سرودن بودم، ناگهان توپ پلاستيكي صورتي رنگي به پهلويم خورد Ùˆ رشته اÙكارم را پاره كرد، دختركي بسيار زيبا Ùˆ شیرین با لباس‌های رنگين در برابرم ايستاده بود Ùˆ با ترديد به من Ùˆ توپ می‌نگریست، نمی‌توانست جلو بيايد Ùˆ توپش را بردارد، شايد از ظاهر ژولیده‌ام می‌ترسید، توپ را برداشتم Ùˆ با مهرباني صدايش كردم، لبخند شيريني زد، جلو آمد دستي به موهایش كشيدم، توپ را از من گرÙت Ùˆ به سرعت دويد. با نگاه تعقيبش كردم تا به نزديك پدر Ùˆ مادرش رسيد Ùˆ خود را سراسيمه در آغوش مادر انداخت. واي... ناگهان سرم گيج رÙت، اØساس كردم بين زمين Ùˆ آسمان ديگر Ùاصله‌ای نيست... او بود... عشق از دست رÙته من... همراه با شوهر Ùˆ Ùرزندش...! آري... او بود... كسي كه سنگ عشق بر بركه اØساسم اÙكند Ùˆ امواج Øسرت آلود ناكاميش، مرزهاي شكيباييم را ويران ساخت Ùˆ اين غزل را در آن روز در باغ سرودم:یار Ùˆ همسر نگرÙتم Ú©Ù‡ گرو بود سرم
تو شدی مادر و من با همه پیری پسرم
تو جگر گوشه هم از شیر بریدی و هنوز
من بیچاره همان عاشق خونین جگرم
خون دل میخورم و چشم نظر بازم جام
جرمم این است Ú©Ù‡ صاØبدل Ùˆ صاØبنظرم
منکه با عشق نراندم به جوانی هوسی
هوس عشق و جوانیست به پیرانه سرم
پدرت گوهر خود تا به زر Ùˆ سیم Ùروخت
پدر عشق بسوزد که در آمد پدرم
عشق Ùˆ آزادگی Ùˆ Øسن Ùˆ جوانی Ùˆ هنر
عجبا هیچ نیرزید که بی سیم و زرم
هنرم کاش گره بند زر و سیمم بود
که به بازار تو کاری نگشود از هنرم
سیزده را همه عالم به در امروز از شهر
من خود آن سیزدهم کز همه عالم به درم
تا به دیوار و درش تازه کنم عهد قدیم
گاهی از کوچه معشوقه خود می گذرم
تو از آن دگری رو که مرا یاد تو بس
خود تو دانی که من از کان جهانی دگرم
از شکار دگران چشم و دلی دارم سیر
شیرم و جوی شغالان نبود آبخورم
خون دل موج زند در جگرم چون یاقوت
شهریارا چه کنم لعلم و والا گهرم
استاد شهریار گاريچي‌ای داشته كه ظاهرا امین او بوده Ùˆ شهریار را اين طر٠و آن طر٠مي برده، بعد از مرگ شهريار گاريچي خاطره جالبي را تعري٠می‌کند: داستان از اين قرار بوده كه شهريار هميشه سر یک کوچه‌ای به گاريچي مي‌گÙته اينجا توق٠كن تا من بروم توی كوچه Ùˆ بيایم. ÙŠÚ© روز گاريچي شك می‌کند كه استاد توی كوچه پشتي Ú†Ù‡ كار می‌کند؟ ÙŠÚ© روز بدون اين كه استاد بÙهمد وقتي سر همان كوچه Ù†Ú¯Ù‡ می‌دارد دنبال استاد می‌رود Ùˆ می‌بیند كه استاد در كوچه قدمي مي زند، ك٠كوچه رو می‌بوسد Ùˆ بازمی‌گردد! همان جا شهريار متوجه گاريچي می‌شود Ùˆ ظاهراً از او درخواست می‌کند اين داستان را بازگو نکند. وقتي گاريچي از استاد سبب کار را می‌پرسد استاد پاسخ می‌دهد: اين كوچه معشوقه من بوده كه بارها با هم از آنجا عبور كرديم.
واقعا آدم این چیزها را Ù…ÛŒ شنود مو به تنش راست Ù…ÛŒ شود! این همه رازداری Ùˆ ÙˆÙای به عهد گاریچی اشک در چشمانم Øلقه Ù…ÛŒ کند. نمی دانم قبلا در اتاق من Ú¯Ùته ام یا نه؟ انسانها در هر زمینه ای Ú©Ù‡ بیشتر Øر٠می زنند Ùˆ ادعا Ù…ÛŒ کنند معمولا در همان نقطه ضع٠بزرگ دارند. خوب است Ú©Ù‡ چندی است Øر٠زدنم نمی آید. اصلا سخت است برایم Øر٠زدن. اما تا دلتان بخواهد نوشتنم Ù…ÛŒ آید. نوشتنهایی از جنس یادداشت برای Øودم، سخن با خودم، Ú©Ù‡ گاهی بعضی آنها را اینجا تایپ Ù…ÛŒ کنم Ùˆ گاه بر کاغذ Ù…ÛŒ نویسم Ùˆ گاه با خود سخن Ù…ÛŒ گویم Ùˆ تمام.
1395/09/25
قبلی
تعداد بازدید:1825
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.