این چه استغناست؟!
ØاÙظ خود را عضو گروهی Ù…ÛŒ داند Ú©Ù‡ ظاهرا در چشم برخی دیگر Ú©ÙˆÚ†Ú© شمرده شده Ùˆ مورد ملامت قرار میگیرد. در گوشه Ùˆ کنار شعرش به این مساله اشارت Ùرموده ولی دریغ از Øتی یکبار گلایه! نه تنها گلایه Ùˆ ابراز ناراØتی Ùˆ ندامت ننموده است، بلکه بدان بس Ù…Ùتخر است Ùˆ تشت این رسوایی را خود با سری بالا Ùˆ سینه ای ستبر از بام بر زمین Ù…ÛŒ کوبد.زاهد ظاهرپرست از Øال ما آگاه نیست
در ØÙ‚ ما هر Ú†Ù‡ گوید جای هیچ اÙکراه نیست
در طریقت هر چه پیش سالک آید خیر اوست
در صراط مستقیم ای دل کسی گمراه نیست
تا چه بازی رخ نماید بیدقی خواهیم راند
عرصهٔ شطرنج رندان را مجال شاه نیست
چیست این سق٠بلند ساده بسیار نقش؟
زین معما هیچ دانا در جهان آگاه نیست
این Ú†Ù‡ استغناست یا رب؛ وین Ú†Ù‡ نادر Øکمت است؟
کاین همه زخم نهان هست و مجال آه نیست!
صاØب دیوان ما گویی نمی‌داند Øساب
کاندر این Ø·Ùغرا نشان Øَسبة لله نیست
هر که خواهد گو بیا و هر که خواهد گو برو
گیر Ùˆ دار Ùˆ Øاجب Ùˆ دربان درین درگاه نیست
بر در میخانه رÙتن کار یکرنگان بÙوَد
خودÙروشان را به کوی٠مÙÛŒ Ùروشان راه نیست
هر چه هست از قامت ناساز بی‌اندام ماست
ور نه تشری٠تو بر بالای کس کوتاه نیست
بنده پیر خراباتم Ú©Ù‡ لطÙØ´ دایم است
ور نه لط٠شیخ و زاهد گاه هست و گاه نیست
ØاÙظ ار بر صدر ننشیند ز عالی مَشربیست
عاشق دÙردی‌کÙØ´ اندر بند مال Ùˆ جاه نیست
1392/11/28
كلمات كليدی: ØاÙظ شیرازی - ساده دلان - سوداگران - داستان پندآموز
قبلی
تعداد بازدید:2053
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.