عباس مهارلوئی
چندی پیش دانشجویی وارد اتاقم شد Ùˆ پایان‌نامه کارشناسی ارشدش را برای داوری روی میزم گذاشت. نام خانوادگی مهارلوئی مرا برد به تخته سیاه کلاس دوم دبیرستان Ú©Ù‡ با شمع روی آن کشیده بودیم Ùˆ وقتی دبیر هندسه اولین Ú¯Ú† را روی تخته کشید Ùˆ سر خورد، این Ù†Ùسهای Ùرو رÙته بود Ú©Ù‡ دیگر بالا نمی‌آمد. یک بار دیگر Ú¯Ú† تن خود را به تخته سایید! گویی خوشش آمده بود. این بار این عباس مهارلویی بود Ú©Ù‡ دو قدم به سمت کلاس جلو آمد Ùˆ Ú¯Ú† را به پشت سر طوری پرتاب کرد Ú©Ù‡ درست روی لبه تخته آرام گرÙت. این ما بودیم Ú©Ù‡ هندسه را تا پایان سال Ùضایی آموختیم Ùˆ هیچ Ú¯Ú†ÛŒ در این کلاس دیگر به تخته ساییده نشد.از او پرسیدم شما دختر آقای مهارلویی هستید؟! در روز دÙاع سرکار خانم مهندس پریا مهارلویی، چند سطری خطاب به یکی از ماندگارترین چهره‌های گرگان Ú©Ù‡ مدال Ùˆ اÙتخار شاگردی‌اش سالهای سال بر سینه‌ام چسبیده است نوشتم. چند روز بعد، نوشته‌ای از او دریاÙت کردم Ú©Ù‡ با دستانی لرزان نوشته بود Ùˆ بندبند وجودم را لرزاند. از آن قامت براÙراشته Ùˆ ستبر با چهره‌ای روشن Ú©Ù‡ با موهای بس زیبا درهم ÙرورÙته Ùˆ سبیلی چون پهلوانان Ú©Ù‡ آرزوی دیدن یک لبخند از او را بر دلمان گذاشته بود چیزی نمانده بود جز دستانی لرزان Ú©Ù‡ چونان گذشته توان آن را داشت Ú©Ù‡ شاگردی Ú©ÙˆÚ†Ú© را Ú†Ùˆ بید بلرزاند Ùˆ سراپا به گوش کند.
عطش خواندن بیشتر از مطالب او مرا در اینترنت به مطلبی دیگر با قلم او رساند که چنین نوشته بود:
«ما را نمرده Ú©ÙÙ† نکرده Ùˆ غسل ندهید. ما هنوز زنده‌ایم Ùˆ ØÙ‚ زندگی داریم. یک زندگی سزاوار Ùˆ آبرومند Ùˆ بدون تشویش Ùˆ ناراØتی. تشویش از مریض شدن Ùˆ مخارج سنگین درمان را بر گرده کشیدن. تشویش از سرگردانی در اوقات Ùراغت Ùˆ آوارگی در خیابانها به خاطر نداشتن جا Ùˆ مکان مناسب برای دور هم جمع شدن. تشویش از ندیده انگاشتن ما در اجتماع به خاطر وضعیت مالی Ùˆ هزاران تشویش دیگر.
طبق هر قانونی Ú©Ù‡ قبول داشته باشید - قانون مقدس اسلام. قانون ادیان الهی دیگر Ùˆ یا قانون بشر ما سالخوردگان باید در رÙاه Ùˆ آسایش زندگی کنیم تا دستور الهی برسد Ùˆ به سرمنزل موعود برویم.
و بدانید که عاقبت کار همه همان خواهد بود و منزل آخر همان و بدانید که:
بازنشستگی، آئینه آینده نمای شاغلین
پس آینده خود را در امروز ما بازنشستگان ببینید.»
چندی بعد از دوستی شنیدم Ú©Ù‡ او دستور الهی را دریاÙت کرده Ùˆ رÙته است تا آرام در گوشه‌ای از خاک این مرز Ùˆ بوم Ú©Ù‡ هرگز او Ùˆ بزرگمردانی چون او را از یاد نخواهد برد بیآرامد.
از میهمانان اتاق من با قطعه شعری از استاد مسلم ریاضی به خصوص هندسه تØلیلی Ú©Ù‡ سالهای سال ابهت Ú¯Ùتارش، متانت قدمهایش، قاطعیت رÙتارش همیشه ترسی عظیم را چون سایه بر جهل Ùˆ اشتباهات ما اÙکنده داشت، پذیرایی می‌کنم.
دوش بوديم من و ساقي، پيمانه به دست
سرخوش از باده‌ي مينائي، ديوانه و مست
من ز صهباي دو چشمان سياهش مدهوش
او به قصد دل بيمار، كنارم بنشست
«سر Ùرا گوش من آورد Ùˆ به آواز Øزين
Ú¯Ùت اي عاشق شوريده‌ي من خوابت هست؟»
پس چه شد آن همه شوريدگي و بيتابي
پس چه شد آن همه پيمان تو در روز الست
Ú¯Ùتمش عقل ربودي Ùˆ دلم، اين همه سال
نشدم آگه از آن راز كه در چشم تو هست
من نگون سار به گيسوي تو گشتم زنجير
غم هجران توام، طاقت و ايمان بشكست
بارها خاك رهت سورمه‌ي چشمم كردم
ننمودي تو نظر بر من شوريده ي مست
ع- م خواست كه در عشق تو گردد خاموش
از Ú†Ù‡ رو سÙر غمش در همه Ø¢Ùاق نشست
روØØ´ شاد Ùˆ دعای آنانی Ú©Ù‡ چون من همه زندگی خود را از دعای شب Ùˆ درس سØر بزرگانی چون او دارند بدرقه راهش باد.
1392/09/10
كلمات كليدی: عباس مهارلویی - گرگان - ØاÙظ شیرازی - هندسه تØلیلی
قبلی
تعداد بازدید:4013
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.