بزرگ بود
شاید کودکی ده ساله بودم Ú©Ù‡ در Ù¾ÛŒ پدر به دنبال جایی برای قرار گرÙتن در ص٠نماز جماعت مسجد بودم. من چون همه کودکان دوست داشتم پدر خود را بزرگ ببینم Ùˆ بالانشین در مجالس Ùˆ ایستاده در ص٠اول نماز! اما او در ص٠آخر Ùˆ جایی Ú©Ù‡ بیشتر نصیب کودکان Ù…ÛŒ شد به دنبال جای خالی Ù…ÛŒ گشت. کودکانه اعتراض کردم Ùˆ پدر Ú©Ù‡ گویی اØساس مرا درک Ù…ÛŒ کرد مرا به صبر دعوت کرد Ùˆ اینکه بزرگ Ù…ÛŒ شوی Ùˆ Ù…ÛŒ Ùهمی Ú©Ù‡ اینجا خاصیتی دارد Ú©Ù‡ آن بالاها ندارد. این واقعه سالهای سال با من ماند Ùˆ اگرچه گذشت زمان این درک را به من داد Ú©Ù‡ انسانها از بالانشینی بزرگ نمی شوند اما این نکته را زمانی درک کردم Ú©Ù‡ در همان مسجد در جلوی در ایستاده بودم Ùˆ به میهمانانی Ú©Ù‡ برای قرائت ÙاتØÙ‡ برای پدرم آمده بودند خیر مقدم Ù…ÛŒ Ú¯Ùتم. آنان Ú©Ù‡ در مجلس Øضور داشتند Ú©Ù… نبودند، زیاد هم نبودند! اما کسی را نمی توانستم در جمعیت ببینم Ú©Ù‡ به خاطر بالانشینی او آمده باشد. او بالانشین نبود! مهندس نبود! دکتر نبود! Øاجی نبود! روØانی نبود! در پست Ùˆ مسندی هم نبود! ثروتمند هم نبود! او از بالانشینی هیچ نداشت. Ùقط بزرگ بود. آنقدر بزرگ بود Ú©Ù‡ هیچ عنوان Ùˆ مقامی نمی توانست در کنار اسمش بنشیند Ùˆ از بزرگی خودش بزرگتر باشد Ùˆ او را در نظر مردم بزرگتر از آنچه هست نمایان کند. ایستادن Ùˆ رÙتار کردن در پایین ترین مرتبه، خود را خدمتگزار دیگران دانستن، نه آن خدمتگزاری Ú©Ù‡ به بزرگان باشد Ùˆ در طمع چیزی! آن خدمتگزاری Ú©Ù‡ به زیردستان باشد Ùˆ از روی درک این مساله Ú©Ù‡ آن پایینترها خاصیتی دارد Ú©Ù‡ آن بالاها ندارد، انسان را بزرگ Ù…ÛŒ کند. ملتمس دعا Ùˆ ذکر ÙاتØÙ‡ برای مرØوم پدرم هستم.1388/10/28
قبلی
تعداد بازدید:2419
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.