برزخ - 1
بیش از ده سال Ù…ÛŒ گذرد از آن غروب دلگیر روز زمستانی در شهر گرگان. من به همراه دوستى قديمى بودم Ú©Ù‡ در خیابانهای شهر پرسه میزدیم Ùˆ از روزگار Ù…ÛŒ Ú¯Ùتیم Ú©Ù‡ چگونه چرخ نیلوÙری را به زیر آوریم. به ÙÙ„Ú©Ù‡ کاخ رسیدیم Ùˆ جلوی اولین تاکسی را گرÙتیم. تاکسی نارنجی رنگ خسته از ساییدن چرخهایش به كنارى ايستاد. هنگام سوار شدن متوجه شدم بر صندلي هاي عقب خانمى در كنار Ùˆ آقايى در وسط نشسته اند كه گويا آقاى Ù‚ معلم كلاس چهارم ابتدائى ام به اتÙاق همسرشان بودند. در كنار آقاى Ù‚ هم جوانى كه ظاهر مناسبى نداشت Ùˆ گويا گرÙتار اعتياد بود نشسته بود. من Ùˆ دوستم بر صندلى جلو كنار راننده نشستيم كه شايد براي جوانترها عجيب باشد ولي آن روزگاران عادی بود.راننده دنده ها را يك به يك جابجا مى كرد Ùˆ من خواستم عرض ارادت Ùˆ Øقارت در برابر معلم سالهاى دور خود كنم، همانی كه روزى عظمت Ùˆ بزرگى اش آنقدر بود كه هنوز خود را در مقابلش پسر بچه اى كوچك مى ديدم. همانى كه آن روزها با قامت بلند Ùˆ موهاى Ùر خورده چسبيده بر سرش مرا به ياد معلم كارتون بچه هاى آلپ مى انداخت. تا رÙتم سر صØبت را باز كنم جوانى كه در كنار ايشان نشسته بود از راننده خواست كه تاكسى متوق٠شود. جوان چند قدمى از تاكسى دور نشده بود Ùˆ تاكسى در تراÙيك شاليكوبى هنوز خود را زياد جابجا نكرده بود كه جوان دچار اعتيادى كه چون كشتى بى لنگر ÙƒÚ˜ مى شد Ùˆ Ù…Ú˜ مى شد باز گشت Ùˆ درب عقب تاكسى را باز كرد Ùˆ انگار چيزى را جا گذاشته باشد، از لابلاى تكيه گاه Ùˆ نشيمن صندلى چيزى برداشت Ùˆ در جمعيت پياده رو Ú¯Ù… شد.
تاكسى Øركت خود آغاز كرد Ùˆ من رÙتم سخن آغاز كنم كه ناگاه همسر آقاى Ù‚ از ايشان پرسيد كي٠پولشان كجاست؟ البته با Ù„Øنى زننده كه گويا با كودكان سخن مى گويد. تازه Ùهميديم كه جوانى كه كي٠پول آقاى Ù‚ را به سرقت برده بود، آنقدر Øواس نداشت كه در همان Ùرصت اندك Ùراموش كرده بود Ùˆ دوباره بازگشته بود تا روزى امروزش را بردارد. او توانسته بود عظمت Ùˆ بزرگى روزگار گذشته ام را مغلوب كند.
Øال ديگر آن عظمت Ùˆ بزرگى در صندلى عقب تاكسى Ùرو رÙته بود Ùˆ چون گنجشكى زخم خورده هراسان به اطرا٠مى نگريست Ùˆ طعنه ها Ùˆ زخم زبانهاى بى توق٠همسرش را كه انگار با كودكى خطاكار سخن مى Ú¯Ùت ديگر نمى شنيد.
زبان در كام كشيدم Ùˆ بغضى سنگين را در Øنجره نهÙتم كه هنوز رهايم نكرده Ùˆ همچنان با من است.
دیگر این ابر بهاری جان باریدن ندارد
این Ú¯ÙÙ„ خشکیده دیگر ارزش چیدن ندارد
اینهمه دیوانگی را با که گویم با که گویم
آبروی رÙته ام را در کجا باید بجویم
پیش چشمم چون به نرمی میخرامی میخرامی
در درونم Ù…ÛŒÂنشیند شوکران تلخ کامی
نام تو چون قصه هر شب Ù…ÛŒÂنشیند بر لب من
غصه ات پایان ندارد در هزار و یک شب من
روی بالینم به گریه نیمه شب سر میگذارم من
از تو این دیوانگی را هدیه دارم هدیه دارم من
ای نهال ٠سبز تازه
Ùصل بی بارم تو کردی تو
بی نصیب و بیقرار و
زارو بیمارم تو کردی تو
â€â€ŽØ§ÛŒ دریغا ای دریغا
از جوانی از جوانی
سوخت و دود هوا شد
پیش رویم زندگانی
با خودت این نیمه جان را
این دل بی آشیان را
تا کجاها تا کجاها
میکشانی میکشانی
ای نهال سبز تازه
Ùصل بی بارم تو کردی تو
بی نصیب و بیقرار و
زارو بیمارم تو کردی تو
طاقت ماندن ندارم
آه ای دنیا خداØاÙظ
میروم تنهای تنها
ای Ú¯ÙÙ„ زیبا خداØاÙظ
به گمانم آقاى Ù‚ در برزخ نبود Ùˆ نخواستم با معرÙÙ‰ خود به خاطرشان آورم آن عظمت Ùˆ بزرگيشان را كه اگر چنين مى كردم ايشان به برزخى كه Øتما روزى از آن گذر كرده اند باز مى گشتند Ùˆ بغض گلوى ايشان را نيز مى Ùشرد.
Ù¾.Ù†: شعر از Øسين صÙا
1396/03/31
قبلی
تعداد بازدید:1537
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.