شبي با خليج Ùارس
گام نخستين از نيمه شب گذر كرد Ùˆ رÙت به ساØلي به رنگ زيتون تا آرام گيرم در آبي دريايي به بزرگي عشق مردمان ايران زمين، خليج Ùارس. شرجي هوا با طعمي تلخ كام جانم را شيرين كرد چون مزه پرتقالي نارس Ùˆ ترش. "رهگذر شاخه نوری Ú©Ù‡ به لب داشت به تاریکی شن‌ها بخشید." خانه دوست را به ياد آوردم. كه در انتهاي راه شب چراغ تنهايي را Ùروزان Ù†Ú¯Ù‡ داشته است Ùˆ Ú¯Ù‡ گاه به بانگي كوتاه مرا مي‌خواند. صورتي همسÙر در دست باد مي‌لرزيد Ùˆ مي‌رقصيد تا راه بازگشت زير باران همراهي پايان يابد. كسي منتظر است؛ نشسته با كودكاني كه بار سياست مي‌برند Ùˆ Ú†Ù‡ خالي مي‌روند. تبسم Ùˆ قهقه‌هايي كه پايان آن است در كنار Ùرودگاهي كه دزيده شد Ùˆ دكلي از دروغهاي بزرگ كه گويا آب برده است Ùˆ كودكان را خواب! صداي اذان مي‌آيد.Ú†Ù‡ شبی بود Ùˆ Ú†Ù‡ Ùرخنده شبی
آن شب دور که چون خواب خوش از دیده پرید
کودک قلب من این قصه‌ی شادآور نغز
از لبان تو شنید:
â€Ø²Ù†Ø¯Ú¯ÛŒ رویا نیست
زندگی زیبایی ست
می‌توان
بر درختی تهی از بار، زدن پیوندی
می‌توان در دل این مزرعه‌ی خشک و تهی بذری كاشت
می‌توان
از میان Ùاصله‌ها را برداشت
دل من با دل تو
هر دو بیزار از این Ùاصله‌هاست“
قصه‌ی شیرینی ست
کودک چشم من از قصه‌ی تو می‌خوابد
قصه‌ی نغز تو از غصه تهی ست
باز هم قصه بگو
تا به آرامش دل
سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم
گل به گل، سنگ به سنگ این دشت
یادگاران تو اند
رÙته‌ای اینک Ùˆ هر سبزه سبز
در تمام دل دشت
سوکواران تو اند
در دلم آرزوی آمدنت می‌میرد
رÙته‌ای اینک، اما آیا
باز برمی‌گردی؟
Ú†Ù‡ تمنای Ù…Øال!
خنده‌ام می‌گیرد.
1394/04/11
قبلی
تعداد بازدید:2182
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.