نشستنها، خاموشیها
من به هنگام شكوÙایی گلها در دشتباز برمی گردم
و صدا می زنم:
â€Ø¢ÛŒ
باز كن پنجره را
باز كن پنجره را
در بگشا
كه بهاران آمد
كه شكÙته Ú¯Ù„ سرخ
به گلستان آمد.
باز كن پنجره را
كه پرستو می شوید در چشمه ی نور
كه قناری می خواند
می خواند آواز سرور
كه بهاران آمد
كه شكÙته Ú¯Ù„ سرخ به گلستان آمد “
سبز برگان
درختان همه دنیا را
نشمردیم هنوز
من صدا می زنم:
â€Ø¨Ø§Ø² كن پنجره، باز آمده ام
من پس از رÙتنها، رÙتنها؛
با چه شور و چه شتاب
در دلم شوق تو، اكنون به نیاز آمده ام“
داستانها دارم
از دیاران كه سÙر كردم Ùˆ رÙتم بی تو
از دیاران كه گذر كردم Ùˆ رÙتم بی تو
بی تو Ù…ÛŒ رÙتم، Ù…ÛŒ رÙتم، تنها، تنها
و صبوری مرا
كوه تØسین Ù…ÛŒ كرد
من اگر سوی تو بر می گردم
دست من خالی نیست
كاروانهای Ù…Øبت با خویش
ارمغان آوردم
من به هنگام شكوÙایی گلها در دشت
باز برخواهم گشت
تو به من می خندی
من صدا می زنم:
â€Ø¢ÛŒ باز كن پنجره را“
پنجره را می بندی
با من اكنون چه نشتنها، خاموشیها
با تو اكنون Ú†Ù‡ Ùراموشیهاست!
قطعه ای از قصیده آبی، خاکستری، سیاه از زنده یاد Øمید مصدق به همراه نمایی از اتاق من در یک پنجم Ùروردین دیگر.
1394/01/05
قبلی
تعداد بازدید:2636
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.