رندان راه - کلام نوزدهم: راه
بزرگترینها بس دورند Ùˆ دست نیاÙتنیچنانچه کوچکترینها نزدیکند Ùˆ باز هم دست نیاÙتنی
در ورای هر کهکشان و منظومه ای،
منظومه ای Ùراتر Ùˆ Ùراگیرتر
و در درون هر ذره ای، ذره ای خردتر
آنگاه که میپنداری تنها هست و یگانه
در درونش هزاران ذره نهÙته است دردانه
و آن هنگام که هزارانش را بر آسمان می بینی،
یگانه اند در عشق و جذبه ای که نادیدنی است ولی انکارناپذیر
صدای پای Ùکرم را Ù…ÛŒ شنوم!
اندکی درنگ،
ز پا اÙتاد با این پرسش Ú©Ù‡ من در کجای این میزانم؟!
آنجا که صدای پای اندیشه ام شنیده می شود، من هستم.
وای! صدای پای اندیشه ام را دگر نمی شنوم،
اگر نبود صدایی، پس من چه را بازگو می کنم؟!
نه! Ù…ÛŒ شنوم! هنوز صدای ناله ضعیÙÛŒ هست!
آیا جز من، هست چیزی به این وسعت؟! به این کوچکی؟!
به این کثرت؟! به عالم یکی؟! ا
گر بود او هم با من بود و من چنین تنها نبودم.
1393/10/04
قبلی
تعداد بازدید:1755
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.