جان من سنگدلی!
اي Ú¯Ù„ تازه Ú©Ù‡ بويي ز ÙˆÙا نيست ترا، خبر از سرزنش خار جÙا نيست ترارØÙ… بر بلبل بي برگ Ùˆ نوا نيست ترا، التÙاتي به اسيران بلا نيست ترا
ما اسير غم Ùˆ اصلا غم ما نيست ترا، با اسير غم خود رØÙ… چرا نيست ترا
Ùارغ از عاشق غمناک نمي بايد بود
جان من اينهمه بي باک نمي باید بود
همچو گل چند به روي همه خندان باشي، همره غير به گلگشت گلستان باشي
هر زمان با دگري دست و گريبان باشي، زان بينديش که از کرده پشيمان باشي
جمع با جمع نباشند Ùˆ پريشان باشي، ياد Øيراني ما آري Ùˆ Øيران باشي
ما نباشيم Ú©Ù‡ باشد Ú©Ù‡ جÙاي تو کشد
به جÙا سازد Ùˆ سد جور براي تو کشد
شب به کاشانه اغيار نمي بايد بود، غير را شمع شب تار نمي بايد بود
همه جا با همه کس يار نمي بايد بود، يار اغيار دل آزار نمي بايد بود
تشنه خون من زار نمي بايد بود، تا به اين مرتبه خونخوار نمي بايد بود
من اگر کشته شوم باعث بدنامي تست
موجب شهرت بي باکي و خودکامي تست
ديگري جز تو مرا اينهمه آزار نکرد، جز تو کس در نظر خلق مرا خوار نکرد
آنچه کردي تو به من هيچ ستمکار نکرد، هيچ سنگين دل بيدادگر اين کار نکرد
اين ستمها دگري با من بيمار نکرد، هيچکس اينهمه آزار من زار نکرد
گر ز آزردن من هست غرض مردن من
مردم ، آزار مکش از پي آزردن من
جان من سنگدلي ØŒ دل به تو دادن غلط است، بر سر راه تو چون خاک Ùتادن غلط است
چشم اميد به روي تو گشادن غلط است، روي پر گرد به راه تو نهادن غلط است
رÙتن اولاست ز کوي تو ØŒ ستادن غلط است، جان شيرين به تمناي تو دادن غلط است
تو نه آني که غم عاشق زارت باشد
چون شود خاک بر آن خاک گذارت باشد
مدتي هست Ú©Ù‡ Øيرانم Ùˆ تدبيري نيست، عاشق بي سر Ùˆ سامانم Ùˆ تدبيري نيست
از غمت سر به گريبانم Ùˆ تدبيري نيست، خون دل رÙته به دامانم Ùˆ تدبيري نيست
از جÙاي تو بدينسانم Ùˆ تدبيري نيست، Ú†Ù‡ توان کرد پشيمانم Ùˆ تدبيري نيست
Ø´Ø±Ø Ø¯Ø±Ù…Ø§Ù†Ø¯Ú¯ÙŠ خود به Ú©Ù‡ تقرير کنم
عاجزم چاره من چيست چه تدبير کنم
نخل نوخيز گلستان جهان بسيار است، گل اين باغ بسي ، سرو روان بسيار است
جان من همچو تو غارتگر جان بسيار است، ترک زرين کمر موي ميان بسيار است
با لب همچو شکر تنگ دهان بسيار است، نه که غير از تو جوان نيست، جوان بسيار است
ديگري اينهمه بيداد به عاشق نکند
قصد آزردن ياران مواÙÙ‚ نکند
مدتي شد Ú©Ù‡ در آزارم Ùˆ مي داني تو، به کمند تو گرÙتارم Ùˆ مي داني تو
از غم عشق تو بيمارم و مي داني تو، داغ عشق تو به جان دارم و مي داني تو
خون دل از مژه مي بارم و مي داني تو، از براي تو چنين زارم و مي داني تو
از زبان تو Øديثي نشنودم هرگز
از تو شرمنده ÙŠÚ© Øر٠نبودم هرگز
مکن آن نوع که آزرده شوم از خويت، دست بر دل نهم و پا بکشم از کويت
گوشه اي گيرم و من بعد نيايم سويت، نکنم بار دگر ياد قد دلجويت
ديده پوشم ز تماشاي رخ نيکويت، سخني گويم و شرمنده شوم از رويت
بشنو پند و مکن قصد دل آزرده خويش
ورنه بسيار پشيمان شوي از کرده خويش
چند ØµØ¨Ø Ø¢ÙŠÙ… Ùˆ از خاک درت شام روم، از سر کوي تو خودکام به ناکام روم
سد دعا گويم و آزرده به دشنام روم، از پيت آيم و با من نشوي رام روم
دور دور از تو من تيره سرانجام روم، نبود زهره که همراه تو يک گام روم
کس چرا اينهمه سنگين دل و بدخو باشد
جان من اين روشي نيست که نيکو باشد
از چه با من نشوي يار چه مي پرهيزي، يار شو با من بيمار چه مي پرهيزي
چيست مانع ز من زار چه مي پرهيزي، بگشا لعل شکر بار چه مي پرهيزي
Øر٠زن اي بت خونخوار Ú†Ù‡ مي پرهيزي، نه Øديثي کني اظهار Ú†Ù‡ مي پرهيزي
Ú©Ù‡ ترا Ú¯Ùت به ارباب ÙˆÙا Øر٠مزن
چين بر ابرو زن Ùˆ ÙŠÚ© بار به ما Øر٠مزن
درد من کشته شمشير بلا مي داند، سوز من سوخته داغ جÙا مي داند
مسکنم ساکن صØراي Ùنا مي داند، همه کس Øال من بي سر Ùˆ پا مي داند
پاکبازم هم کس طور مرا مي داند، عاشقي همچو منت نيست خدا مي داند
چاره من کن و مگذار که بيچاره شوم
سر خود گيرم و از کوي تو آواره شوم
از سر کوي تو با ديده تر خواهم رÙت، چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رÙت
تا نظر مي کني از پيش نظر خواهم رÙت، گر نرÙتم ز درت شام ØŒ سØر خواهم رÙت
نه Ú©Ù‡ اين بار Ú†Ùˆ هر بار دگر خواهم رÙت، نيست بازآمدنم باز اگر خواهم رÙت
از جÙاي تو من زار Ú†Ùˆ رÙتم ØŒ رÙتم
لط٠کن لط٠که اين بار Ú†Ùˆ رÙتم ØŒ رÙتم
چند در کوي تو با خاک برابر باشم، چند پا مال جÙاي تو ستمگر باشم
چند پيش تو ، به قدر از همه کمتر باشم، از تو چند اي بت بدکيش مکدر باشم
مي روم تا به سجود بت ديگر باشم، باز اگر سجده کنم پيش تو کاÙر باشم
خود بگو کز تو کشم ناز Ùˆ تغاÙÙ„ تا Ú©ÙŠ
طاقتم نيست از اين بيش تØمل تا Ú©ÙŠ
سبزه دامن نسرين ترا بنده شوم، ابتداي خط مشکين ترا بنده شوم
چين بر ابرو زدن و کين ترا بنده شوم، گره ابروي پرچين ترا بنده شوم
Øر٠ناگÙتن Ùˆ تمکين ترا بنده شوم، طرز Ù…Øبوبي Ùˆ آيين ترا بنده شوم
الله ، الله ، ز که اين قاعده اندوخته اي
کيست استاد تو اينها ز که آموخته اي
اينهمه جور که من از پي هم مي بينم، زود خود را به سر کوي عدم مي بينم
ديگران راØت Ùˆ من اينهمه غم مي بينم، همه کس خرم Ùˆ من درد Ùˆ الم مي بينم
لط٠بسيار طمع دارم و کم مي بينم، هستم آزرده و بسيار ستم مي بينم
خرده بر Øر٠درشت من آزرده مگير
Øر٠آزرده درشتانه بود ØŒ خرده مگير
آنچنان باش که من از تو شکايت نکنم، از تو قطع طمع لط٠و عنايت نکنم
پيش مردم ز جÙاي تو Øکايت نکنم، همه جا قصه درد تو روايت نکنم
ديگر اين قصه بي Øد Ùˆ نهايت نکنم، خويش را شهره هر شهر Ùˆ ولايت نکنم
خوش کني خاطر ÙˆØشي به نگاهي سهل است
سوي تو گوشه چشمي ز تو گاهي سهل است
به نظر شما زیباترین و دلنشین ترین بیت تو این شعر کدومه؟
1392/06/25
قبلی
تعداد بازدید:2431
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.