اندر Øکایت دولت Ùˆ ملک
Ùقيرى وارسته Ùˆ آزاده، در گوشه اى نشسته بود. پادشاهى از كنار او گذشت . آن Ùقير بر اساس اينكه آسايش زندگى را در قناعت ديده بود، در برابر شاه برنخاست Ùˆ به او اعتنا نكرد.پادشاه به خاطر غرور Ùˆ شوكت سلطنت، از آن Ùقير وارسته رنجيده خاطر شد Ùˆ Ú¯Ùت: اين گروه خرقه پوشان لباس پروصله پوش همچون جانوران بى معرÙتند كه از آدميت بى بهره مى باشند.
وزير نزديك Ùقير آمد Ùˆ Ú¯Ùت: اى جوانمرد! سلطان روى زمين از كنار تو گذر كرد، چرا به او اØترام نكردى Ùˆ شرط ادب را در برابرش بجا نياوردى؟
Ùقير وارسته Ú¯Ùت: به شاه بگو از كسى توقع خدمت Ùˆ اØترام داشته باش †كه از تو توقع نعمت دارد. وانگهى شاهان براى نگهبانى ملت هستند، ولى ملت براى اطاعت از شاهان نيستند.
پادشه پاسبان درويش است
گرچه رامش به Ùر دولت او است
گوسپند از براى چوپان نيست
بلكه چوپان براى خدمت او است
يكى امروز كامران بينى
ديگرى را دل از مجاهده ريش
روزكى چند باش تا بخورد
خاك مغز سر خيال انديش
Ùرق شاهى Ùˆ بندگى برخاست
چون قضاى نوشته آمد پيش
گر كسى خاك مرده باز كند
ننمايد توانگر و درويش
سخن آن Ùقير وارسته مورد پسند شاه قرار گرÙت، به او Ú¯Ùت: Øاجتى از من بخواه تا برآورده كنم.
Ùقير وارسته پاسخ داد: Øاجتم اين است كه بار ديگر مرا زØمت ندهى.
شاه Ú¯Ùت: مرا نصيØت كن.
Ùقير وارسته Ú¯Ùت:
درياب كنون كه نعمتت هست به دست
كين دولت و ملك مى رود دست به دست
1391/09/24
قبلی
تعداد بازدید:9374
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.