خوشا رهایی
امشب هوای نوشتن داشتم، اما سخن در کام مانده بود Ùˆ قلم تن به کاغذ نمی سایید. تا آنکه رهگذری Øالی از من پرسید Ùˆ وعده خوردن از میوه های بهشتی داد. شاید تا رهایی راه درازی نباشد؟! البته Ú©Ù‡ راه درازی نیست! هر قدر طولانی باشد این راه به مانند پایین رÙتن از دیوار سبزی است Ú©Ù‡ زود میگذرد، به مانند همه سÙرهای دیگر: با همه خوÙها Ùˆ امیدها، با همه شادمانی ها Ùˆ غمگساری ها، در راه ماندنها Ùˆ دست در راه ماندگان گرÙتنها، شاید یک دیدار ساده باشد پایان این راه؟!پر پرواز ندارم
اما
دلی دارم Ùˆ Øسرت درناها
و به هنگامی که مرغان مهاجر
در دریاچه ی ماهتاب
پارو می کشند
خوشا رها کردن Ùˆ رÙتن
خوابی دیگر
به مردابی دیگر
خوشا ماندابی دیگر
به ساØÙ„ÛŒ دیگر
به دریایی دیگر
خوشا پر کشیدن
خوشا رهایی
خوشا اگر نه رها زیستن
مردن به رهایی!
آه
این پرنده
در این Ù‚Ùس تنگ
نمی خواند.
از زنده یاد اØمد شاملو
1392/12/10
كلمات كليدی: اØمد شاملو - شعر عاشقانه - شعر عارÙانه - جاده توسکستان
قبلی
تعداد بازدید:2963
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.