میراث
پوستيني كهنه دارم من،يادگاري ژنده پير از روزگاراني غبارآلود
سالخوردي جاودان مانند
مانده ميراث از نياكانم مرا، اين روزگار آلود.
جز پدرم آيا كسي را مي شناسم من!
كز نياكانم سخن Ú¯Ùتن؟
نزد آن قومي كه ذرات شرÙØŒ در خانه ÙŠ خونشان
كرده جا را بهر هر چيز دگر، Øتي براي آدميت، تنگ،
خنده دارد از نياكاني سخن Ú¯Ùتن، كه من Ú¯Ùتم.
جز پدرم آري
من نياي ديگري نشاختم هرگز.
نيز او چون من سخن مي Ú¯Ùت
همچنين دنبال كن تا آن پدر جدم،
كاندر اخم جنگلي،‌خميازه كوهي
روز Ùˆ شب مي گشت، يا مي Ø®Ùت
اين دبير گيج و گول و كور دل: تاريخ،
تا مذهب دÙترش را گاه Ùˆ Ú¯Ù‡ مي خواست
با پريشان سرگذشتي از نياكانم بيالايد،
رعشه مي اÙتادش اندر دست
در بنان درÙشانش كلك شيرين سلك مي لرزيد،
Øبرش اندر Ù…Øبر پر ليقه چون سنگ سيه مي بست.
زانكه Ùرياد امير عادلي چون رعد بر مي خاست:
ـ«هان كجايي، اي عموي مهربان! بنويس.
ماه نو را دوش ما، با چاكران، در نيمه شب ديديم.
ماديان سرخ بال ما سه كرت تا سØر زاييد.
در كدامين عهد بوده ست اين چنين، يا آن چنان بنويس.»
ليك هيچت غم مباد از اين،
اي عموي مهربان، تاريخ!
پوستيني كهنه دارم من كه مي گويد
از نياكانم برايم داستان، تاريخ!
من يقين دارم كه در رگ هاي من خون رسولي يا امامي نيست.
نيز خون هيچ خان و پادشاهي نيست
وين نديم ژنده پيرم دوش با من Ú¯Ùت
كاندرين بي Ùخر بودن ها گناهي نيست.
پوستيني كهنه دارم من،
سالخوردي جاودان مانند.
مرده ريگي داستان گوي از نياكانم، كه شب تا روز
گويدم چون و نگويد چند
سال ها زين در ساØÙ„ پر Øاصل جيØون
بس پدرم از جان و دل كوشيد،
تا مگر كاين پوستين را نو کند بنياد
او چنين مي Ú¯Ùت Ùˆ بودش ياد:
ـ «داشت كم كم شبكلاه و جبه ي من نو ترك مي شد،
كشتگاهم برگ و بر مي داد.
ناگهان طوÙان خشمي با شكوه Ùˆ سرخگون برخاست.
من سپردم زورق خود را به آن توÙان Ùˆ Ú¯Ùتم هر Ú†Ù‡ بادا باد.
تا گشودم چشم، ديدم تشنه لب بر ساØÙ„ خشك كش٠رودم
پوستين كهنه ي ديرينه ام با من.
اندرون، ناچار،‌مالامال نور معرÙت شد باز،
هم بدان سان كز ازل بودم.»
باز او ماند Ùˆ سه پستان Ùˆ Ú¯Ù„ زوÙا؛
باز او ماند و سكنگور و سيه دانه
Ùˆ آن به آيين Øجره زاراني
كان Ú†Ù‡ بيني در كتاب تØÙÙ‡ ÙŠ هندي،
هر يكي خوابيده او را در يكي خانه.
روز رØلت پوستينش را به ما بخشيد.
ما پس از او پنج تن بوديم.
من بسان كاروان سالارشان بودم.
ـ كاروان سالار ره نشناس ـ
اوÙتان خيزان،
تا بدين غايت كه بيني، راه پيموديم.
سال ها زين پيشتر من نيز
خواستم كاين پوستين را نو كنم بنياد.
با هزاران آستين چركين ديگر بركشيدم از جگر Ùرياد:
«اين مباد! آن باد!»
ناگهان توÙان بي رØمي سيه برخاست....
پوستيني كهنه دارم من،
يادگار از روزگاراني غبارآلود.
مانده ميراث از نياكانم مرا، اين روزگار آلود.
هاي، Ùرزندم!
بشنو و هشدار
بعد از من، این سالخورد جاودان مانند
با بر و دوش تو دارد كار.
ليك هيچت غم مباد از اين.
كو، كدامين جبه ÙŠ زربÙت رنگين مي شناسي تو
كز مرقع پوستين كهنه ي من پاك تر باشد؟
با كدامين خلعتش آيا بدل سازم
كه م نه در سودا ضرر باشد؟
لاله جانم آي دختر جان!
همچنانش پاك و دور از رقعه ي آلودگان مي دار.
شعری بسیار زیبا از زنده یاد مهدی اخوان ثالث بود Ú©Ù‡ واقعا Øرو٠تایپ شده از نمایش همه زیبایی آن عاجز است. Ùایل صوتی آن را با صدای خود شاعر Ù…ÛŒ توانید اینجا دانلود نمایید. اگرچه برخی قسمتهای شعر Ùوق Ú©Ù‡ بیانگر عدم توانایی انسان برای تغییر شرایط است قابل قبول نیست، زیبایی Ùˆ آهستگی گام شاعر در توصی٠زندگینامه Ùˆ وقایع زندگی اش Ùˆ در انتها نتیجه گیری نهایی آن بسیار دلنشین است.
1387/10/02
قبلی
تعداد بازدید:2207
نظرات شما
مسئولیت نظرات ارائه شده در این صفحه با شخص نویسنده آن است و اینجانب فقط مسئول پاسخ های خود هستم.