چند سال پیش سریال صاحبدلان در شبهای ماه رمضان از تلویزیون پخش می شد که قبلا در مورد آن صحبت کرده ام. این سریال که نام اولیه اش ساده دلان بوده است به دلیل اینکه ممکن است برخی ساده دلان را به انسانهای نادان و ساده انگار تفسیر کنند تغییر نام داد به صاحبدلان. اما واقعیت این است که اکثر صاحبدلان ساده دل هستند.
ساده دلان لحظه ای از یاد خدا غافل نیستند و همیشه در پی خدمتگزاری و رسیدگی به امور مردم فارغ از جایگاه و منزلت اجتماعی آنها هستند. انسانهایی هستند که در پی خدمت به بزرگان و مسندنشینانی هستند که در ازای آن چیزی دریافت کنند، از طرفی خیرخواهانی هستند که فقط در پی امور تنگدستان و فرودستان هستند و رحمت و مهربانی خود را از اغنیا دریغ می کنند. هیچکدام از این دو گروه ساده دل نیستند چه آنکه اهل حساب و کتابند. ساده دلان حساب نمی دانند! خیر و گرمای وجودشان در اختیار همه است فارغ از آنکه که هستند و چکاره اند. کوچک، بزرگ، درستکار، گناهکار، فرودست، بالادست، دزد، قاتل، همه و همه از او رحمت و شفقت می بینند جدای از آنکه هرکس باید در مقابل عمل خود پاسخگو باشد.
ساده دلان با یاد خدا روزگار می گذرانند اما نه کاسبکارانه! چه آنانکه ذکر خدا میگویند که از خلایق اجر آن را دریافت کنند و چه آنانکه در طمع بهشت خالق هستند هر دو کاسبکارند و هیچیک ساده دل نیستند. ساده دلان دائما در یاد خدا هستند اما حتی یک الله اکبر را آنگونه نمی گویند که برای شنیدن کسی و انتظار پاداش باشد حتی خود خدا.
ساده دلان هرگز خود را و داشته ها و دانسته های خود را در مقابل حقیقت زندگی انسان و جهان که در چشمانشان بس بزرگ است و بی انتها، قابل اعتنا نمی بینند. نه آنکه ساده دلان ناتوان از حساب و کتاب باشند، بلکه دلیلی برای نمایش خود و چیزهای ناچیزی که به آنها برای مدتی کوتاه چسبیده است نمی بینند. اگرچه هر اشاره و رفتار آنان پر است از درسهای بزرگ و ماندگار، اما ساده دلان با تکیه بر آن دیگران را کوچک و سزاوار پند و اندرز نمی بینند. به جای جستجوی عیب و نقصان در دیگران بر اوضاع خود مراقبند و آن می کنند که تا آخرین نفس ساده دل بمانند.
پنجشنبه هشتم بهمن ماه، از ساعت یک و نیم تا سه بعدازظهر در حسینیه رئیسی در جوار امام زاده عبدالله گرگان در چهلم مرحوم پدرم به سوگ می نشینیم، یاد از ساده دلان می کنیم و آرزو که از ساده دلان باشیم.
از همه کسانی که در قسمت نظرات شما و تماس با من اتاق من پیام تسلیت دادند و ابراز همدردی کردند، اقوام و بستگانی که لحظه ای ما را تنها رها نکردند، همکاران گرانقدرم در دانشگاههای مختلف، دانشجویان بزرگوارم که برخی از آنها بعد از گذشت سالها هنوز لطفشان شامل حال من است، و همه کسانی که به شکلی ابراز همدردی کردند و در این روزان و شبان سخت و دشوار چراغ امید را برایمان روشن نگاه داشتند، تشکر و قدردانی می نمایم.
سکرات مرگ - 1389/06/09
