دو روز پیش به میمنت قبولی آقا مجید حمزوی در دوره دکترای فیزیک هسته ای دانشگاه صنعتی شاهرود رفتیم پیر میشی که چشمه و آبشار بسیار زیبایی در نزدیکی قله شاهواره. آقا مجید تو پذیرایی و خوش گذرونی به خودش و بقیه کم نذاشته بود. از گوشت شترمرغ گرفته تا رون بزغاله دیزجی و جوجه کباب همه چیز فراهم کرده بود. جای همه دوستان خالی هوا هم بسیار خوب بود و آب چشمه هم که مثل همیشه سرد و گوارا. آب چشمه اونقدر سرد بود که هر کسی میرفت واسه شستن دست و صورت با صدای ناله و داد و بیداد بر می گشت. خلاصه اینکه از همین حالا آقا مجید از نظر ما شد دکتر حمزوی. ممکنه بگید این مطلب هیچ پیام خاصی نداشت! اتفاقا این مطلب جزء معدود مطالب این وبلاگه که پیامش خیلی هم خوشمزه و به یاد ماندنیه. این پیام بزرگیه که قبولی آقا مجید و ادامه تحصیل ایشون و در نهایت دفاع از تز دکترای ایشون وقتی واسه دیگران معنی پیدا میکنه که مزه اش را بچشند. در غیر این صورت باید گفت که عالم بی عمل به چه ماند به زنبور بی عسل.
سکرات مرگ - 1389/06/09
